Bugün basından öğrendiğim kadarıyla çok önemli bir program varmış.

"Varmış" diyorum, çünkü davet edilmediğim için ne yazık ki projeden ancak haberler vasıtasıyla haberdar olabildim.

Neden davet edilmediğim daha doğrusu hangi korkak gerekçelerle davet edilemediğim konusuna geleceğim...


Kocaeli her geçen gün büyüyen, gelişen ve buna bağlı olarak da ulaşım yükü her an ağırlaşan bir şehir.
Böyle bir metropolde bir yerden bir yere varmak günden güne zorlaşırken, ulaşıma nefes aldıracak her adım hayati önem taşıyor.
İşte bu yüzden Kocaeli Büyükşehir Belediyesi’nin Kartepe tramvayını hayata geçirmiş olması, bu şehirde yaşayan herkes için çok kıymetli bir vizyondur.
Ulaşımla ilgili yapılan, şehre değer katan her proje ancak alkışı hak eder.
Ben de emeği geçen herkesi yürekten kutluyorum.

Gönül isterdi ki, şehre değer katan bu güzel projeleri ayrımcılığa uğramadan yerinde görelim, verilen mesajları yerinde alalım.
Ancak aramıza kara kediler giriyor...

Kocaeli Büyükşehir Belediye Başkanımız Tahir Büyükakın ne kadar başarılı işlere imza atarsa atsın, yanındaki bazı basiretsizlerin ayrımcılığı ve korkaklığı nedeniyle yapılan bu güzel işler gölgeleniyor.
Ekibini kuramadığını defalarca dile getirdiğimiz Tahir Başkan, ne yazık ki bu vizyonsuz yönetim anlayışının faturasını her defasında farklı isimler üzerinden ödüyor.
Bugün ben yarın bir başkası...


Kocaeli Büyükşehir Belediyesi, AKP’nin elinde kalan sayılı ve en prestijli büyükşehirlerin başında.
Artık yerel seçimlerin bile Türkiye genelindeki siyasi rüzgarlarla şekillendiği, anketlerin her geçen gün düşüş gösterdiği bir süreçten geçiyoruz.
Böyle bir dönemde en temkinli olması, basın-yayın ilişkilerine en çok önem vermesi gereken AKP’li bir belediye, ne yazık ki acınacak derecede acemi hareketlerle kendi ayağına sıkıyor.

Belediyeyle aramızda köprü olması gereken, lafa gelince “kardeşi”, lafa gelince “ağabeyimiz” olan İbrahim Gürsel’i ben gazete açtığımdan beri tanımakta güçlük çekiyorum.
Benimle iyi anlaştığını düşündüğünden herhalde, en kolay beni karşısına almaktan hiç çekinmiyor.

Şu gazeteyi aldığımdan beri hiçbir zaman ne belediye ile ne de yüzüne baktığımız kendisinin de altında çalıştığı isimlerle aramızda köprü görevi görmedi.
Ne hallettiysem hep kendi tırnaklarımla hallettim.


Bu kentte tek başıma borçlanarak, ama cesaret ederek bir gazete satın aldım ‘Hayırlı olsun’ demedi.
Gazeteyi açtım “Kardeşimdir, sert girse de fotoğraf vermem ama yanına gidip bir ‘Allah utandırmasın’ diyeyim demedi!
Haber yazdım, “E abim ben şimdi sana nasıl geleyim” dedi.
İlanım kesildi, “Benim bir alakam yok” diyerek işin içinden sıyrıldı.
İlanlarım geri geldi, kimlerin ‘Gazetecidir, basın ilana kayıtlıdır verilmesi gerek’ dediğini bildiğim halde sağda solda ‘İlanları ben verdirdim’ dedi.
Hiç destek olmadığı gibi sürekli köstek olmaya çalıştı.

Bu yazıyı yazmamak için çok direndim.
Yüz yüze baktık, mesaimiz oldu dedim ama artık YETER!
Başkalarına gelince gösterilen hürmet Merve Dişli’ye geldiğinde ‘Korkuyorum’ diyerek mi geçiştirilecek?
Sizin karşınızda çocuk yok.
Ezebileceğiniz bir baş hele hiç yok.
Bu zamana kadar olan bütün ayıplarını örttüm ama bu sefer iş başka...
Kendisi odasında oturup çok başarılı bir danışmanlık süreci yürüttüğünü sanabilir.
Ancak onun başarısızlığını yüzüne vuranların ne demek istediğini, bugün dışlandığım bu programla çok daha iyi anlıyorum.

Bakın meselenin eleştirmek olmadığını daha iyi anlamanız için şöyle örneklendireyim:

Sakarya’daki bir gazeteci Yuvacık Barajı üzerinden belediyeyi yerden yere vururken koştur koştur ayağına gidip belediyeyi küçük düşüren İbrahim AĞABEYİMİZ, burnunun ucundaki bana bir telefon açmayı çok görmüş.
Demek ki koştur koştur ayağımıza gelmeniz için bizim de belediyeyi yerden yere vurmamız, canınızı sıkmamız gerekiyormuş!

Ben senin bu hareketle bana verdiğin mesajı çok iyi aldım İbrahim AĞABEYİM, ama sen de benimkileri iyi al, olur mu?

Büyükşehirde önümüzdeki aylarda ciddi bir revizyon bekleniyor.
Dilerim ki bu temizliğe önce basın danışmanlığından başlarlar.
Sürekli basınla karşı karşıya gelmeyen, gerçekten bürokratlığı bilen, iletişimi kuvvetli, birilerinden korkup ötekileştirme yapmayacak ve o koltuğun ağırlığını taşıyabilecek birisi oturur oraya.

Ben bu meslekte geçirdiğim 7 yılda ne siyasetçilerin, ne kudretli bürokratların silinip gittiğini gördüm. Elbet senin de o koltuktan gidişini göreceğim İbrahim AĞABEYİM.
Korkaklığını o gün üzerinden atıp gelirsen, benim kapım sana yine açık olur, merak etme.
Çünkü ben senin gibi hiçbir zaman yüzüne farklı, arkandan farklı davranmayacağım.
Ve senden sonra da ben bu kentte gündemi belirlemeye devam eden o gazeteci olacağım.


Ha, unutmadan...
Bu yazıdan sonra koştur koştur İbrahim Gürsel’le fotoğraf paylaşıp "yıkama yağlama" kuyruğuna girecek olan o sosyal medya fenomenine (!) de iki çift sözüm var.
Sen hiç kendini yorma. Sen yıkayıp yağlamasan da bu isimler sana ağabey der, ama hiçbir zaman örnek alınacak olan, saygı duyulacak olan o gazeteci büyüğü olamayacağını bil...

Sen bu paylaşımları yapıp, o hatrı sayılmayan insanları yıkayıp aklamasan da Tahir Başkan elini sıktığında yine kendini çok önemli biri gibi hissedersin. Ancak eğer "benim" diyen bir gazeteciysen, birazcık meslek onurun varsa, yarım kilo fındığa, yarım kilo ayvaya bu mesleği meze etme. Yaşından başından utan! Başkasının meselesine burnunu sokup aklama yarışına girme, avukatlığına soyunma.
Bu kadar basit.