Aysel Tok

yenikocaelim@gmail.com

Yazarın tüm yazıları

Bazı ayrılıklar vardır

Diğeri ise olduğu yerde kalmaz… peşinden gider.
Bir mesaj daha atar.
Bir telefon daha açar.
Bir umut daha taşır.
Ve sonra bir gün aynaya bakar ve kendine şunu sorar:
“Ben onun gözünde neydim?”
Oysa asıl soru şudur:
“Ben kendimi neden onun gözünden görmeye başladım?”
Çünkü kaçan insan güçlü değildir.
Sadece yüzleşmekten korkuyordur.
Söz verip tutamayan, yanında olamayan, zor zamanda kaybolan biri…
sevmediğinden değil çoğu zaman,
sorumluluk alamadığından kaçar.
Senin hastalığınla, gözyaşınla, ihtiyacınla değil…
kendi yetersizliğiyle karşılaşmaktan korkar.
Ama toplum bize başka bir hikâye öğretir:
Kovalayan değersizdir.
Arayan küçük düşer.
Ağlayan kaybeder.
Hayır.
Kovalayan insan seven insandır.
Arayan insan bağ kurabilen insandır.
Ağlayan insan kalbi canlı olan insandır.
Onursuzluk değildir bu.
Bu, kalbinin hâlâ taşlaşmadığını gösterir.
Onursuzluk nedir biliyor musun?
Birine umut verip yanında olmamak.
Zor gününde telefonunu açmamak.
“Dua ediyorum” deyip yok olmak.
Sevgi emek ister.
Cesaret ister.
Orada olmayı gerektirir.
Kaçanlar sevgiden değil,
kendilerinden kaçarlar.
Ve sen…
Sen onun peşinden koşmadın aslında.
Sen verdiğin sözün, yaşadığın anıların, inandığın sevginin peşinden gittin.
Ama artık anlaman gereken yer şurası:
Bir insan seni seçmiyorsa
onu seçmeye devam etmek
kendini terk etmektir.
Bugün hissettiğin şey gurur kaybı değil.
Bugün hissettiğin şey,
ilk defa kendine dönmenin eşiği.
Çünkü bazı insanlar bizimle kalmaz.
Ama bize şunu öğretir:
“Ben sevilmeye layığım.
Hem de kaçmadan, korkmadan, yarım bırakılmadan.”
Ve o gün geldiğinde
kimseyi kovalamazsın.
Çünkü sana doğru yürüyen bir sevgiyle tanışırsın.

Yorum yaz

Yorumu gönder

UYARI: Bu içeriğe yorum yazarak Topluluk Kuralları'nı kabul etmiş bulunuyor ve bu alana yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.