GÖLGE YANLARIMIZLA TANIŞMA CESARETİ

İnsan kendini anlatırken en çok ışıkta kalan taraflarını gösterir. Başarılarını, iyi niyetini, fedakârlıklarını… Oysa herkesin içinde bir de konuşulmayan, görülmek istenmeyen, hatta çoğu zaman inkâr edilen bir taraf vardır: gölge yanlarımız.

Gölge, kötülük değildir. Gölge; bastırılmış duygularımızdır. Kıskançlığımız, öfkemiz, yetersizlik hissimiz, sevilmeme korkumuz, onaylanma ihtiyacımız… “Ben böyle biri değilim” dedikçe derine ittiğimiz her şey, aslında bizi biz yapan parçaların sessiz çığlığıdır.
Toplum bize hep güçlü olmayı öğretti. Hep iyi olmayı, anlayışlı olmayı, affetmeyi… Ama kimse bize şunu söylemedi:
Kırılabilirsin. Kıskanabilirsin. Yorulabilirsin. Bazen bencil olabilirsin. Ve bunlar seni kötü bir insan yapmaz.
Gölge yanını tanımayan insan, onu başkalarında arar.
Kendi öfkesini inkâr eden, en çok öfkeli insanlardan şikâyet eder.
Kendi değersizlik duygusuyla yüzleşemeyen, sürekli değer görmediğini anlatır.
Kendi içindeki sevgisizlikle barışamayan, dışarıda kusursuz sevgi arar.
Çünkü kabul etmediğimiz her duygu, hayatımıza başka yüzlerle geri döner.
Oysa insanın gerçek dönüşümü, ışığını büyütmekle değil, gölgesine el uzatmakla başlar.
“Kıskandım” diyebilmek…
“Kırıldım” diyebilmek…
“Yetersiz hissediyorum” diyebilmek…
İşte bu cümleler ruhun en büyük cesaretidir.
Gölge yanlarımız düşmanımız değildir. Onlar çocukluğumuzdan beri duyulmayı bekleyen yaralarımızdır. Görmezden geldikçe bizi yönetirler; fark ettiğimizde ise bizi özgür bırakırlar.
Belki de bu yüzden en çok kendinden kaçan insan, en çok yorulan insandır. Çünkü insan başkalarından değil, kendi gölgesinden saklanırken tükenir.
Şimdi aynaya bakma zamanı.
Sadece güzel taraflarımızı değil, sakladıklarımızı da görme zamanı.
Kendimize şunu söyleme zamanı:
“Ben sadece ışığımla değil, gölgemle de bütünüm.”
Çünkü insan, gölgesini inkâr ettikçe eksik; onu kucakladıkça tamamdır.

Yazarın tüm yazıları