Günümüz İnsanı ve Güven Sorunu

Kalbimizi kilitleyen çağın hikâyesiEskiden kapılar kilitlenirdi,şimdi kalpler.Günümüz insanının en büyük yorgunluğu ne geçim derdi ne zaman darlığı…En büyük yorgunluk güvenememek.

Birine inanmak artık cesaret istiyor.
Sevmek risk, bağlanmak tehdit gibi algılanıyor.
Çünkü hepimizin cebinde kırık hikâyeler, yarım kalmış vedalar, “bir daha asla” diye verilen sözler var.
Kimse kimseye tam yaklaşamıyor.
Çünkü herkesin içinde aynı cümle dolaşıyor:
“Ya yine üzülürsem?”
Teknolojiyle birbirimize hiç bu kadar yakın olmamıştık,
ama ruhlarımız hiç bu kadar uzak olmamıştı.
Mesajlar anlık, ilişkiler hızlı, vedalar kolay.
Artık kimse kalmak için savaşmıyor.
Herkes gitmeye hazır.
Bir “görüldü” işareti bile kalp kırabiliyor bu çağda.
Oysa güven;
birinin elini tutarken arkanı düşünmeden dönebilmektir.
“Acaba” demeden sevebilmektir.
Maskesiz konuşabilmektir.
Ama biz ne yapıyoruz?
Sevmeden önce sorguluyoruz.
İnanmadan önce araştırıyoruz.
Kalbimizi açmadan önce kaçış planı yapıyoruz.
Çünkü modern insanın mottosu şu:
“Önce kendini koru.”
Haklıyız belki…
Ama farkında olmadan kendimizi korurken yalnızlaştırıyoruz.
Güvensizlik bulaşıcıdır.
Bir kişi kırar, diğeri duvar örer.
Duvar ören bir başkasını daha korkutur.
Ve böyle böyle herkes birbirine yabancılaşır.
Bugün en çok ihtiyacımız olan şey para değil, statü değil, başarı değil.
Samimiyet.
İçten bir “buradayım”,
sahici bir “gitmeyeceğim”,
ve tutulmuş sözler…
Belki de devrim,
yeniden güvenmeyi göze almaktır.
Çünkü insan, en çok güvendiği yerde iyileşir.
Ve belki de gerçek cesaret,
kalbimizin kapısını tekrar açabilmektir.

Yazarın tüm yazıları