İç Güzelliği ve Doğallık

Güzellik artık filtrelerle ölçülüyor. Işık ayarlarıyla, estetik dokunuşlarla, kusursuz görünen yüzlerle… Oysa asıl güzellik, aynaya bakıldığında değil; insanın kalbine bakıldığında ortaya çıkar.

İç güzelliği, sessiz bir iyiliktir. Kimse görmezken yapılan bir yardım, karşılık beklemeden edilen bir dua, kırıldığında bile kalbini kirletmemeye çalışmaktır. Doğallık ise insanın olduğu gibi kalabilme cesaretidir. Rol yapmadan, süslenmeden, başkasına benzemeye çalışmadan “Ben buyum” diyebilmektir.
Hayat bizi sürekli değiştirmeye çalışır. Daha güzel ol, daha genç görün, daha güçlü dur der. Oysa insan en çok kendi gibi olduğunda güzeldir. Çatlak sesinde samimiyet, yüzündeki çizgilerde yaşanmışlık, gözlerindeki buğuda bir hikâye vardır. İşte gerçek estetik budur: Yaşanmışlığın verdiği derinlik.
İç güzelliği olan bir insanın yanında huzur vardır. Onun sözleri yormaz, bakışı incitmez. Çünkü kalbinde kötülük biriktirmez. Doğal insan da böyledir; olduğu gibi görünür, göründüğü gibidir. Yapmacık gülüşler yerine içten bir tebessüm taşır.
Belki de bu çağın en büyük devrimi, doğal kalabilmektir. Kendini sevebilmek, eksiklerini kabul edebilmek ve içini güzelleştirmek için çaba göstermek… Çünkü dış güzellik zamanla solar, ama iç güzellik insanın yüzüne ışık olur.
Unutmayalım; kalbi güzel olanın yüzü de güzel görünür. Ve doğallık, insanın en pahalı takısıdır.

Yazarın tüm yazıları