Onu Anladığım Yaşta Annem Yok

56 yaşındayım. Hayatın tam ortasında, geçmişle bugünün arasında bir yerdeyim. Ve bugünlerde en çok fark ettiğim şey şu: Annemi nihayet anlamaya başladığım yaşta, o artık yok.

Gençken anneler hep güçlü görünür insana. Yorulmaz, üzülmez, korkmaz sanırız. Her sorunun cevabı onlardadır sanki. Biz hayatı öğrenirken onların ne yaşadığını pek düşünmeyiz. Çünkü anne dediğin hep oradadır; değişmez, eksilmez, gitmez gibi gelir.
Meğer insan annesini yaş aldıkça anlıyormuş.
Şimdi geriye dönüp baktığımda, onun sessiz kaldığı anları daha iyi okuyorum. Yorgunken bile gülüşünü, kırıldığında bile belli etmeyişini, herkesi düşünürken kendini nasıl en sona bıraktığını… Bugün aynı duyguların içinden geçerken anlıyorum onu. Ama işte hayatın en acı tarafı burada başlıyor: Anlamak için geç kalmış olmak.
56 yaşındayım ve bazı günler hâlâ içimde küçük bir çocuk var. Yorulduğunda başını yaslayacak bir omuz arayan, hasta olduğunda “Anne” diye seslenmek isteyen bir çocuk… İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, annesine olan ihtiyacı hiç bitmiyor.
Bazen bir yemek kokusunda geliyor özlem. Bazen sokakta gördüğüm bir kadın yürüyüşünde… Bazen de sebepsiz bir hüzün çöküyor içime. O an anlıyorum; özlemek sadece hatırlamak değil, eksik yaşamaktır biraz.
Herkes büyüdüğümü sanıyor. Oysa annesini kaybeden insanın içinde büyümeyen bir taraf kalıyor. Çünkü anne, insanın dünyaya karşı en büyük güvencesiymiş. O gidince hayat aynı devam etse bile, insanın içindeki güven duygusu sessizce azalıyor.
Şimdi ona söylemek istediğim çok şey var. Teşekkür etmek, sarılmak, “Haklıymışsın anne” demek… Ama bazı cümleler hayatta en çok geç kaldıklarımız oluyor.
Onu tam anladığım yaşta yanımda değil. Ama ihtiyacım hâlâ aynı. Belki daha da fazla. Çünkü insan gençken annesini sever, yaş aldıkça ona sığınmak ister.
Ve bugün anlıyorum ki özlem, zamanla azalmıyor. Sadece insan kalbinin içinde ona daha geniş bir yer açıyor.
Ben 56 yaşındayım…
Ve hâlâ annemi özleyen bir evladım.

Yazarın tüm yazıları