Ruhsal Uyanış: İnsan Kendine Ne Zaman Uyanır?

Hayat bazen sessizce değişir.Ne bir deprem olur, ne büyük bir olay…Sadece bir sabah uyanırsın ve artık eskisi gibi olmadığını fark edersin.İşte ruhsal uyanış tam da budur.

Gürültüsüz bir devrim.
Eskiden seni kıran şeyler artık dokunmaz.
Herkesi memnun etmeye çalıştığın günler anlamsız gelir.
Kalabalıkların içinde yalnız, yalnızken huzurlu olmayı öğrenirsin.
Çünkü ilk kez dışarıyı değil, içini duymaya başlarsın.
Ruhsal uyanış;
başkasının hayatını yaşamayı bırakıp kendi gerçeğine dönüştür.
Bir gün sorarsın kendine:
“Ben gerçekten ne istiyorum?”
“Bu insanlar benim hayatımda neden var?”
“Bu kadar fedakârlık yaparken kendime ne yaptım?”
Ve cevaplar can yakar.
Ama işte uyanış da biraz can yakar.
Çünkü büyümek, kabuk değiştirmektir.
Eski “sen” ölmeden yeni “sen” doğmaz.
Bazen bir ayrılık başlatır bu süreci…
Bazen bir hastalık…
Bazen de sadece derin bir yorgunluk.
Hayattan değil, kendini ihmal etmekten yorulursun.
Sonra yavaş yavaş şunları öğrenirsin:
Hayır demeyi…
Sınır koymayı…
Sessiz kalmayı…
Ve en önemlisi kendini sevmeyi.
Artık kimseyi kurtarmaya çalışmazsın.
Çünkü anlarsın ki herkes kendi yolunu yürümeli.
Ruhsal uyanış; başkalarını değiştirmek değil,
kendini kabul etmektir.
Ve bir gün aynaya baktığında şunu dersin:
“Geç oldu ama sonunda kendime geldim.”
Belki de hayatın en büyük mucizesi budur:
İnsanın kendine uyanması.

Yazarın tüm yazıları