Vedasız Gidenlerin Ardından: Yarım Kalan Değil, Tamamlanan Benlik

​Hayat bazen en sert derslerini, en sessiz vedalarla verir. Bazı insanlar hayatımızdan bir fırtınayla kopar, bazıları ise parmak uçlarında, bir "hoşça kal" bile bırakmadan süzülüp giderler. İlk bakışta bu sessizlik can yakıcı bir boşluk gibi görünür; sanki bir kitabın en heyecanlı yerinde sayfalar koparılmış gibi...

​Peki ya bu gidiş, aslında evrenin bize fısıldadığı bir "alan açma" davetiyesiyse?
​Vedasız gidenlerin ardından tutulan yas, aslında karşı tarafa duyulan özlemden ziyade, bizim içimizde yarım kalan o hikayeye duyduğumuz bağlılıktır. Oysa bir veda cümlesinin eksikliği, o hikayenin bitmediği anlamına gelmez; aksine, o kişinin bize katacağı dersin sona erdiğini ve artık kendi başrolümüze dönmemiz gerektiğini gösterir.
​Kendi Işığına Odaklanmak
​Onlar giderken yanlarında sadece kendi gölgelerini götürürler. Sizin ışığınız, yaşanmışlıklarınız ve o kocaman kalbiniz hala burada, sizinle. Birinin sessizce gitmesi, sizin değerinizden bir parça eksiltmez; sadece sizin hayat sahnenizde onun süresinin dolduğunu kanıtlar.
​Affetmek Özgürlüktür: Affetmek, o kişinin yaptıklarını onaylamak değil, o ağır yükü sırtınızdan indirip yola devam etmektir.
​Sessizlik Bir Cevaptır: Bazen en güçlü "elveda", hiç söylenmemiş olanıdır. Bu sessizlikte kendi sesinizi duymaya başlayın.
​Yeni Başlangıçlar: Giden her yolcu, arkasında yeni bir yolcu için yer bırakır. Ve bazen o gelen yeni yolcu, bizzat "kendiniz"sinizdir.
​Unutmayın ki; güneş batarken vedalaşmaz, sadece yarın daha güçlü doğmak için dinlenmeye çekilir. Vedasız gidenlere teşekkür edin; çünkü onlar sayesinde kendi içinizdeki o sönmeyen ışığı, kimseye ihtiyaç duymadan nasıl yakacağınızı öğrendiniz.
​Şimdi derin bir nefes alın ve önünüzdeki o aydınlık yola bakın. Sizin hikayeniz asıl şimdi başlıyor.

Yazarın tüm yazıları