Yok Sayarak Var Olanlar

Kalabalığın ortasında görünmez hissettiğiniz oldu mu hiç? Konuştuğunuz hâlde duyulmamak, selam verdiğiniz hâlde karşılık alamamak… İşte bazı insanlar bunu bir refleks gibi yapar: Yok sayar. Sanki karşısındaki insan değil, camdan bir siluettir.

Peki bir insan neden başka bir insanı yok sayar?
Çoğu zaman bu bir güç gösterisidir. “Seni görmüyorum” demek, “Senden etkilenmiyorum” mesajı taşır. Oysa gerçekte tam tersi olur; yok sayılan kişi değil, yok sayan kişi içindeki değersizlik duygusunu saklamaya çalışır. Çünkü sağlıklı bir özgüven, kimseyi silmeye ihtiyaç duymaz. Kendinden emin olan insan, karşısındakini küçültmeden de ayakta durabilir.
Bazıları için yok saymak bir cezalandırma yöntemidir. Konuşmak yerine susarak, açıklamak yerine görmezden gelerek kontrol kurduklarını sanırlar. Bu bir tür duygusal manipülasyondur. Sessizlikle terbiye etmeye çalışırlar. Oysa bu tavır, iletişimin değil, iletişimsizliğin dilidir.
Kimi zaman da kıskançlık gizlenir bu davranışın içinde. Çünkü yok saymak, kabul etmemektir. Varlığını kabullenemediği insanı hayatından silerek rahatladığını düşünür. Görmezse gerçek olmayacaktır sanki.
Bir başka sebep de duygusal olgunlaşmamışlıktır. Duygularını ifade etmeyi bilmeyen, yüzleşmekten korkan insanlar kaçar. Kaçmanın en kolay yolu da yok saymaktır. Çünkü yok saymak, sorumluluk almamaktır.
Ama unutulan bir şey vardır:
Yok sayılmak, yok olmak değildir.
Aksine, insanı kendine yaklaştıran bir süreçtir çoğu zaman. Kim için değerli olduğunu, kim için olmadığını öğretir. Gerçek ilişkilerle sahte olanları ayırır. Görmezden gelenler hayatın gürültüsünde kaybolurken, kendini görenler yoluna devam eder.
Belki de mesele şudur:
Başkalarını yok sayarak var olmaya çalışanlar, aslında kendi içlerinde yokturlar.
Çünkü insan, en çok başkasını gerçekten gördüğünde büyür. Bir selamı almak, bir cümleyi duymak, bir kalbi fark etmek… Bunlar küçücük şeyler gibi görünür ama insan olmanın özüdür.
Ve günün sonunda herkesin hatırlaması gereken o cümle:
Görmezden gelmek bir karakter göstergesi değil, bir eksikliktir.
Görmek ise insan kalabilmenin en sade hâli.

Yazarın tüm yazıları