Ateşten Gömleği Giyerken

Gazetecilik, bana öğretilenden çok daha ağır bir yükmüş.Bugün bu ateşten gömleği bir yıldır sırtında taşıyan biri olarak, ilk köşe yazımı yazıyorum. Gururluyum. Yorgunum. Ama hâlâ buradayım.

Mesleğe ilk başladığım gün bana “Allah kurtarsın, akıl işi değil bu meslek, bu işi sevmeyen yapamaz” demişlerdi. O gün çok garipsemiştim. Hatta biraz da üzülmüştüm. “Neden böyle söylüyorlar?” diye düşünmüştüm.
Bugün dönüp baktığımda, neden böyle dediklerini çok iyi anlıyorum.
Hatta bazen aynı cümleleri kendi kendime tekrar ederken yakalıyorum kendimi.
İşimi seviyorum.
Heyecanla yapıyorum. Eve geldiğimde aileme yaptığım haberleri anlatırken, sesimdeki heyecan hâlâ daha değişmedi.. Değişen tek şey, bu heyecanın artık daha ağır bir sorumlulukla taşınması.
Bu meslek benden çok şey aldı, evet…
Ama bana çok şey de kattı.
Bu mesleğe girerken kimsenin tarafı olmamaya, yalnızca gerçeğin tarafında durmaya söz vermiştim
Hiç kimsenin sözcüsü olmadan, herkesin sesini adilce duyurabilmek. Gücü değil gerçeği merkeze koymak.
Sesini duyuramayanların sesi, görünmeyenlerin gözü olmak istedim.
Ama gördüm ki; gerçeği yazdığınızda, o gerçek yüzünden uykusu kaçanlar ilk önce sizin sesinizi kısmaya çalışıyor.
“Basın ayağını denk alsın” diye fısıldanan tehditler…
Sokak aralarında kulağımıza duyurulmaya çalışılan sert cümleler…
Bakışlarla verilen mesajlar…
Meğer bu meslek sadece doğruyu aktarmak değil, aynı zamanda dimdik ayakta kalmayı da öğrenmekmiş.

Biz bize kırılıyoruz…
Beni bu meslekte en çok yoran şey;
Ne peş peşe yapılan programlar,
Ne yaptığım haber sonrası gelen tepkiler,
Ne de dışarıdan esen o soğuk rüzgâr oldu.
Beni asıl yoran, içeride kopan fırtınalar oldu.
Aynı masada oturduğumuz…
Aynı sokaklarda yürüdüğümüz…
Aynı haberin peşinden koştuğumuz meslektaşlarımız…
Aynı yollarda artık alın teri değil, kopya daha hızlı yol alıyor.
Emek, yerini aceleye; vicdan, yerini görünürlüğe bırakıyor.
Yüzünüze gülüp arkanızdan konuşanlar,
Yan yana durup kafalarda dönen tilkiler.
Gazeteciliği omuz omuza değil, kulaktan kulağa yürütenler…
İnsan en çok, aynı mesleği paylaştığı insanlardan yoruluyor.
Bu sektörde hâlâ yeniyim.
Hâlâ öğrenecek çok şeyim var.
Hâlâ yanılacağım, eksik kalacağım, bazen yanlış sorular soracağım.
Ama şundan eminim:
Bu mesleğin içinde kalmaya değil, bu mesleğin içinde doğru kalmaya çalışacağım.
Ateşten gömleği bugün bir yıldır taşıyorum.
Belki daha çok yakacak, belki daha çok yoracak.
Ama ben bu yükü bırakmak için değil, öğrenmek için giydim.
Bu bir veda yazısı değil.
Bu, yolun başında olduğumu kabul ettiğim bir başlangıç.
Ve ben…
Bu mesleği kolay sananlardan değil,
zor olduğunu bilerek seçenlerdenim.
Bugün bu ateşten gömleği aynı şehirde, aynı sokaklarda, aynı sorumlulukla taşıyan tüm meslek büyüklerimin, meslektaşlarımın ve bu mesleğe inancını kaybetmeyen herkesin 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü’nü kutluyorum.

Yazarın tüm yazıları