Kentin çocuklarının oynamadığı takıma, Benim Kocaelispor’um demem arkadaş

Kentin takımı Kocaelispor’un altyapısından yetişmiş biri olarak, her çocuğun hayali olan kentimizin takımı Kocaelispor’un, kendi çocuklarına üst kademede müsabakalarda şans vermeden bir kenara attığı çocuklarımızın hayal kırıklıklarını yazacağım bugün.

Ülkemizde Kocaeli ili, futbolda pilot bölge olduğunu altyapıya biraz ilgisi olanların bildiği bir olgudur ve maalesef bunu bilmeyen yöneticilerimiz var bugün. Kaynayan futbol altyapınızdan kaynak bulamıyor veya günü kurtarmak, siyasi şov yapmak için transfere ağırlık veriliyor bu günlerde. Kocaelispor’da yöneticilik yapacağım diye yola çıkanlar bugün kendi çocuklarını yiyor. Kendi kentinin altyapıdan gelen çocuklarına ufak ufak şans verip onları üst lige hazırlamıyorsanız bırakın bu işi, taşıma su ile değirmen dönmez. Bugün çıkar, yarın düşersiniz. Yani asansör takım dahi olamazsınız, yarın yönetici bulamazsınız. Bunu böyle bilin.

Benim küçük oğlum Başar da altyapıda bir dönem görev aldı ama maalesef pandemi bir nesli bitirdi. Benim oğlum sürdüremedi, ufak bir sakatlıkta nüksedince yarışı bıraktı. Ama o günün şartlarında bile kendini hazır tutan, çok yetenekli, futbolu meslek edinmiş bu kentin çocukları ve onları destekleyen, varını yoğunu çocuklarının hedefleri doğrultusunda harcayan, adayan aileleri biliyorum ve büyük saygı duyuyorum. Bu ailelerle hâlen Kocaelispor kardeşliği çerçevesinde kardeşlik hukukumuz ile iletişimimiz devam ediyor.

Altyapı yetenek kaynıyor, çok değerli eğitmenler de başlarında. Tek eksik: şans bulamamaları. Bunların içinde oğlumun arkadaşlarından, 10 yaşında Kocaelispor’a gelmiş Ege Bilim ve Yağız Yolcu’yu hem takip hem de takdir ettim. Çünkü tüm zorluklara ve ergen gençlik yaşlarına rağmen yetenekleri, futbola olan aşkları ve de Kocaelispor’a olan sevgilerine şahidim. Ege Bilim kardeşimize ve Yağız Yolcu’ya Kocaelispor profesyonel sözleşme imzalattı ama tek bir hafta on dakika bile şans verilmedi. Bu çocukların en büyük handikapları, bu kente aidiyet duymayan yönetici ve hocaları oldu.

Türkiye şampiyonluğu yaşamış, yaşatmış bu gençler, bazı organizasyonlarda millî takımla ülkemizi temsil etmiş. Kocaelispor’umuz U19 Türkiye şampiyonu olmuş ve Yağız Yolcu kardeşimiz turnuvanın en iyi futbolcusu seçilmiş ve alkışlanacağı yerde bonservisi eline verilip kapının önüne konmuş. Ben şaşırmadım ama inanılmaz bozuldum. Büyük bir emeğin, takıma bağlılığın, bir markanın böyle böyle içine ediliyor; değerlerimiz kaybolup gidiyor.

Şimdi ben, gerek bir türlü şans bulamayan, vazo süsü gibi yedekte esame listesi kurallarına uymak için yazılan, kendini geliştirmesine şans verilmeyen Ege kardeşime ve Yağız kardeşime ve de Kocaelispor’da hak ettiği şansı bulamayan, emek veren tüm kardeşlerime nacizane tavsiyem: Hem emeklerine, hem ailelerinin fedakârlıklarına ve de futbola olan aşklarına saygı gereği moral bozmadan çalışmalarına ve özel yaşamlarına azami dikkat edip, sizlere bu şansı vermeyen mevcut Kocaelispor idarecilerini ne kadar futboldan uzak, ne kadar kul hakkı yediklerini formayı hak ettiğinizi göstererek ispatlamak ve çalışmak olmalıdır.

Yağız Yolcu umarım kendini ispat edip hak ettiği yerlere gelecektir. Ege Bilim kardeşim de kulübede dolgu malzemesi olarak değil, inanılmaz futbol aklı ve tekniği ile Türk futboluna iz bırakır ve görmek isteyenlere de "daha ne Yağızlar, Egeler var, bir görseler" diyorum. En güzeli de, bunlar bizim çocuklarımız. İşte ben ve benim gibiler de kendi çocuklarının oynadığı bir takımı içerde dışarda seve seve destekleriz, geçmişte olduğu gibi.

Üzülerek söylüyorum, bu kentin çocuklarının şans verilmeyip olmadığı takıma ben Kocaelispor demem, maçına da gitmem arkadaş. “NOKTA.”

Yazarın tüm yazıları