Elimden Tutar Mısın!

Bu başlığı ilk anda okuduğunuzda, gözlerinizdeki bakışı görmek isterdim. Birinin elimizden tutması ve bize güven vermesi, çocukluk yıllarında başlar. Fakat hayatın o karmaşık koşuşturması içerisinde bazen ellerimizi tutan olmaz. O anlarda güvenli alanlar arar, sığınacak bir limana ihtiyaç duyarız. Aslında en güvenli alanın kendimiz olduğunu, zamanla edindiğimiz yaşam tecrübeleriyle anlarız.

Toplumsal destek, genellikle işin içinden çıkamadığımızda yardım alma konusunda öncelikle kendi çevremizle başlar. İlk olarak, güvendiğimiz yakınlarımızdan destek isteriz. Olmazsa arkadaşlarımıza danışırız. Eğer hâlâ çözüm bulamazsak, günlerce bizi yoran, stres yaratan ve uykusuz geceler yaşatan bu sorunun bir uzmanını aramaya koyuluruz.

Bazen bu yöntem işe yarar, bazen ise bizi daha da derinlere götürebilir. İşte o noktada psikolojik destek kaçınılmaz hale gelir ve profesyonel yardıma başvururuz. Ancak gerçekten yaşamdaki amacımızı belirlemek istiyorsak, aldığımız yardım işe yarar.

Benim sağlıklı yaşam koçluğu hikâyem de tam bu noktada başladı. Bazı zamanlar olur ki çok dardasınızdır ya da ruhsal olarak tükenmişken, hiç beklenmedik bir anda hayatınıza birileri dokunur. İşte o zaman şu cümleyi kurmaz mıyız? “Hızır gibi yetiştin!” Evet, gerçekten de öyledir. Ben, 49 yaşımda bu farkındalığı yaşarken, aslında yaşadıklarımın hiçbirinin tesadüf olmadığını birebir deneyimledim.

Zorlu süreçlerde hayatımıza dokunan uzmanların belirli bir süre yanımızda olmaları ve bizlerin de bu desteğe açık olup terapistimize inanmamız çok önemli. Artık eski siz gitmiş, yerine bambaşka biri gelmiştir. Bu yeni sizi, önce en yakınlarınız şaşkınlıkla izler, ancak zamanla kararlılığınıza, sınırlarınıza ve hayata olan sevginize saygı duymaya başlarlar.

Sevgili okurlar, ben de böyle zorlu yollardan geçtim. Kolay mıydı? Kesinlikle çok zordu.

Hayatıma dokunan insanların başında, profesyonel anlamda aile hekimim, psikiyatristim, psikoloğum ve en önemlisi kızım gelir. Bu özel insanlar, kendi hayatımın farkındalığını kazanmamı ve hayata tutunmam için kendimle olan içsel bağlarımı yeniden kurmamı sağladılar. Pes etmeden, her gün kendime “Bu hayat benim ve ona önce ben kıymet vereceğim.” dedim. Duygularımla tanıştım ve bu duyguları nasıl yaşamam gerektiğini bir çocuk gibi yeniden öğrendim. Artık kalan hayatımın nasıl olması gerektiğini daha iyi hissediyordum.

Bütün bu süreç yaklaşık dört yılımı aldı. İyileşme yolculuğumda ve hayata farklı bakmayı öğrendiğimde kendime şu sözü verdim: “Bu değişimi başkalarına da anlatmalıyım.”

Küçük bir adımla yürüyüşlere ve yavaş yavaş tekrar spora başladım. Bulunduğum şehirde, spor faaliyetleri ve yürüyüş gruplarının düzenlediği etkinliklere katıldım. Bu etkinlikleri bizlere sağlıklı yaşam koçları ve yürüyüş koçları organize ediyordu. Bu koçlarla profesyonel olarak adım adım fiziksel güç kazandım.

Önce ruhsal iyileşme ve mental güçlülük, ardından sağlıklı yaşam ve yürüyüş koçlarıyla kendimi daha da geliştirdim. Artık güne daha zinde başlıyordum. Sabahları erken uyanıyor, akşamları düzenli uyuyordum. Bazen uykusuz geceler de oluyordu. O anlarda yatakta kalmak yerine kalkıp, beni uyutmayan düşünceleri günlüğüme yazıyordum. Bazen de içsel maneviyatımla meditasyon yaparak kendimle bütünleşiyordum.

Artık “Elimden tutan biri var.” diyebiliyordum. Üstelik bu kişi hep yakınımdaydı, sadece ona uzaklaştığım zamanların farkında değildim.

Unutmayalım ki bu hayatta yaşadıklarımızın hepsi, bizim hayat deneyimlerimizdir ve şu anki biz olmamız için yaşamamız gerekiyordu. İster buna iyi bir şans, ister kötü bir şans deyin, her ikisi de bir tesadüf değildir.

Ben de artık bir sağlıklı yaşam koçu oldum. Yürüme koçluğu ve spor koçluğu eğitimleri alarak, hayatlarında zorlanan ve yeniden yön bulmaya çalışan insanlara destek oluyorum.

Bu yolculukta neler mi öğreniyoruz?

• Bedenen ve zihinsel olarak güçleniyoruz.

• Yeniden hayal kurmayı ve orada olmayı hissetmeyi öğreniyoruz.

• Kendimizle yakınlaşmayı geliştiriyoruz.

• Farkındalığımızı artırıyoruz.

• Unuttuğumuz özelliklerimizi fark ediyoruz.

• Potansiyelimizi keşfediyoruz.

• Sosyal yönlerimizi güçlendiriyoruz.

• Empatik ve sempatik yönlerimizi gözden geçiriyoruz.

• İletişim becerilerimizi geliştiriyoruz.

• Geçmişe, ana ve geleceğe bakış açımızı değiştiriyoruz.

Köprünün diğer tarafına geçmekte zorlanan ve hayata yeniden tutunmaya çalışan birilerinin yanında olmak, onların elinden tutmak çok özel bir durumdur.

Ya siz?

Yazarın tüm yazıları