25 Şubat 2026
12:46
KAYBETTİKTEN SONRA GELEN GEÇ KALMIŞ DEĞER
İnsan, sahipken fark etmez.Yanında duran sesi, her gün açılan kapıyı, “Ben buradayım” diyen o güveni sıradan sanır. Çünkü alışmak, değer bilmemenin en konforlu hâlidir.
Ta ki gidene kadar…
Bir insanın yokluğu, varlığından daha çok yer kaplar hayatımızda.
Eskiden fark etmediğimiz küçük detaylar büyür:
Masada eksik kalan bir sandalye, telefonda çalmayan bir isim, gece anlatılmadan geçilen bir gün…
İşte o zaman başlar geç kalmış fark edişler:
“Meğer ne çok seviyormuşum.”
“Meğer ne çok ihtiyacım varmış.”
“Meğer o hep yanımdaymış.”
Ama hayatın acı tarafı şudur:
Değer, çoğu zaman kaybedildikten sonra anlaşılır.
Çünkü insan elindekinin kıymetini değil, yokluğunun bıraktığı boşluğu hisseder.
Oysa mesele sevmek değildir.
Mesele, hissettirebilmektir.
Birini cepte görmek, onu kaybetmeye en yakın olduğun andır.
Nasıl olsa gitmez sanılan herkes, bir gün sessizce gitmeyi öğrenir. Çünkü görülmeyen sevgi yorulur. Duyulmayan cümleler susar. Anlaşılmayan kalp vazgeçer.
Ve sonra klasik cümle gelir:
“Ben değerini bilemedim.”
Bu cümle bir pişmanlık değil, bir gerçeğin itirafıdır.
Çünkü değer bilmek; kaybedince ağlamak değil, sahipken sarılmaktır.
Gitmeden önce “iyi ki varsın” diyebilmektir.
Hayat bize hep aynı dersi verir:
Geç kalan özürler, zamanında söylenmeyen sevgiler ve geri dönmeyen insanlar…
En acısı da şudur:
Kaybettiğin kişi değil, onunla birlikteyken olduğun “sen”dir.
Belki de bu yüzden insan geçmişe dönmek ister.
Bir cümleyi farklı kurmak için…
Bir kez daha sarılmak için…
Bir kez daha değer verdiğini göstermek için…
Ama hayat ileri doğru yaşanır.
Ve bazı fark edişler, sadece insanı büyütmek için gelir; geri getirmek için değil.
Şimdi kendimize şu soruyu sorma zamanı:
Yanımızda duranların değerini görmek için gitmelerini mi bekleyeceğiz?
Çünkü bazı insanlar ikinci kez gelmez.
Bazı sevgiler ikinci kez açmaz.
Ve bazı pişmanlıklar bir ömür kalır.
Değer, kaybedince değil; hâlâ yanındayken verilmelidir.
Güncelleme:
25 Şubat 2026 12:56
