Kompleksli İnsanların Sessiz Savaşı

Hayat bazen açık yaralarla değil, gizli eksiklerle yoruyor insanı.Ve en zor insanlar… yaralı olduklarını kabul etmeyenler.Kompleksli insan, aynaya bakamaz.

Çünkü gördüğü şey kendisi değildir; hep başkalarıyla kıyasladığı bir “eksik”tir.
Birinin başarısı ona ilham olmaz, tehdit olur.
Birinin mutluluğu gözünü kamaştırmaz, içini daraltır.
Birinin sevgisi bile şüphe uyandırır:
“Beni gerçekten seviyor mu, yoksa acıyor mu?”
İşte tam burada başlar görünmeyen savaş.
Kompleksli insan;
sevemez, çünkü kendini sevmiyordur.
güvenemez, çünkü kendine güvenmiyordur.
takdir edemez, çünkü kendini yetersiz hissediyordur.
Ama en acısı şu:
Bunu asla itiraf etmez.
Onun yerine ne yapar?
Eleştirir.
Küçümser.
Sürekli kusur bulur.
Karşısındakini aşağı çekerek eşitlenmeye çalışır.
Çünkü yükselmeyi değil, düşürmeyi öğrenmiştir.
Böyle insanlar ilişkilerde en çok “enerji emen” tiptir.
Yanlarında bir süre kalınca kendinizi yorgun, değersiz, suçlu hissedersiniz.
Sanki siz hata yapmışsınız gibi…
Oysa sorun siz değilsinizdir.
Onların içindeki eksiklik çukurudur.
Kompleks, aslında yüksek sesle bağıran bir özgüvensizliktir.
Ama o çığlık çoğu zaman kibir kılığına girer.
En çok “ben” diyenler,
en az “ben” olabilenlerdir.
Ve şunu fark ettim:
Kompleksli insan değişmez mi?
Değişir.
Ama önce aynaya dürüst bakmayı göze alırsa.
Çünkü insanın kendine itiraf edemediği hiçbir yara iyileşmez.
Belki de bu yüzden hayat, bize bazen böyle insanları özellikle çıkarıyor karşılaştırıyor:
Kendi değerimizi hatırlayalım diye.
Çünkü bir başkasının eksikliği, bizim kendimizden vazgeçmemizi gerektirmez.
Bazı insanları düzeltmeye çalışmak yerine,
mesafeyi öğrenmek gerekir.
Herkes iyileşmek istemez.
Bazıları yarasını kimliği yapar.
Ve siz ne yaparsanız yapın,
onlar hep sizi suçlar.
İşte o noktada tek çare şudur:
Anlamak… ama yükünü almamak.
Çünkü bazı savaşlar başkasının içindedir.
Ve o savaşı sizin sevginiz bile bitiremez.

Yazarın tüm yazıları