Yepyeni bir sayfa açıyorum

“İstikrarlı hayal hakikattir” derler.

Benim için gazetecilik tam da bu sözün karşılığıdır.

Çocuk yaşta kurduğum gazetecilik hayali, bir üniversite tercihiyle beni Kocaeli’ye getirdi.

Öğrenci olarak geldiğim bu şehirde 11 yılı devirmek üzereyim.

7 yıldır ise kentin nabzını tutan bir muhabir olarak sahadaydım.

Şimdiyse Yeni Kocaeli Gazetesini satın alarak kendi işimin başına geçmiş bulunuyorum.

Noterde devir işlemleri yapılırken Kocaeli’ye ilk geldiğim günler gözümün önünden film şeridi gibi akıp gitti.

18 yaşındaki Merve’nin gözüyle hayatıma baktığımda yaşadığım her şey bir anlama kavuştu.

Beni bu güne getiren bütün güzelliklere de, kötülüklere de şükrediyorum.

Öncelikle şunu söyleyeyim:

Kendi işimin başına geçme kararı almak kolay olmadı.

Benim gibi alışkanlıklarına sıkı sıkıya bağlı, kurumuyla özdeşleşmiş biri için istifa etmek gerçekten büyük bir cesaret işiydi.

Ancak hayat akıp gidiyor.

Yaşım 30’a merdiven dayamışken yerimde sayıp pişman olmak istemedim.

Yol zorlu da olsa tek başıma yürümek istedim.

Sadece çalışkanlığıma güvenerek bu yola çıktım.

Yola tek başına çıkmanın bedeli de her şeyle tek başına uğraşmak olduğu için gazeteyi açmam planladığımdan biraz daha uzun sürdü.

Bu süreçte arayanlar, mesaj atanlar, yolda görüp durduranlar hep aynı şeyi söyledi.

“Dön artık, sıkıldık, haberlerini özledik.”

Çalışmadığım sanılan o süre zarfında “Aman bunu biri yazar mı?” endişesini zerre taşımadan haber biriktirmeye devam ettim.

Ama şu anda “haberlerim çalınacak” endişem biraz var.

Uzun süredir ulusal gündemle hareketlenen gündeminizi tekrar Kocaeli’ye çevireceğimi biliyorum, ortalığın biraz hareketlenmeye ihtiyacı var.

Beni bilen bilir.

Şöyle gazeteciyim, böyle haberciyim diye atıp tutmaya gerek duymuyorum.

Muhabirliğim boyunca gittiğim her programda, salonda olmayanlara adeta canlı yayın yaptım.

Sokakta bir afişten nasıl ulusallık haber çıkarılır, bir dernek tabelası bile nasıl bir tehdit unsuruna dönüşür iyi bilirim.

Kocaeli siyasetini ilçe ilçe, gerektiğinde mahalle mahalle inceledim.

Ayağı kayanları, kazandım sanarken kaybedenleri, varken yok olanları birer birer izledim.

Kulislerini, dengelerini, o çok konuşulan ama “dokunulamayanlarını” tek tek öğrendim.

Öğrenmeye de devam edeceğim, meydanı boş bırakmaya hiç niyetim yok.

Yine her siyasi programda, protokolün tam karşısında beni salonu izlerken görebilirsiniz.

“Ben oldum” deyip kenara çekilmek için çok gencim çünkü.

İddialı konuşmayı da çok istiyorum aslında ama hırsı diline vuranlardan olamadım bir türlü.

İlle de icraat diyorum.

Büyük büyük lafların ağırlığı altında ezilenlerden olma niyetim yok.

Biz işimizi yapmaya devam edeceğiz.

Görünmeyene bakıp, kapalı kapıların ardında kalanları, fısıltıyla konuşulanları yazacağız.

Sabah telefonu elinize aldığınızda refleksle açtığınız, manşetini merak ettiğiniz o gazete olmak için bütün enerjimizi harcayacağız.

Mesleğe başlarken ilk köşe yazımın kendi gazeteme nasip olacağını bilmiyordum.

O yüzden çok da uzatmadan bir konuya daha değinmek istiyorum.

Bu hazırlık sürecinde çok merak edildim, çok sorgulandım.

Arkamda kimlerin olduğu, bu işin aslında kimin projesi olduğu konuşuldu da konuşuldu.

Buralı olmadığım için, ailem burada olmadığı için patronluk koltuğunun yakıştırılmadığının da farkındayım.

Bunu problem etmiyorum.

Tüm gün boş boş oturup, ofisteki diğer insanların huzurunu kaçıracak müdürlük koltuğu altın tepside sunulmadı bana.

Ben -bu köşe de dahil- hayatta istediği her şeyi söke söke almış, diğer insanlardan bir tık daha fazla mücadele etmek zorunda kalmış bir insanım.

Alışkınım.

Ama ben yine de size açıklayayım:

Bu gazete ne bir rövanş projesidir ne de birilerinin yazamadıklarını yazdırdığı gölgesidir.

Kimseden talimat almadım, kimsenin projesi olarak masaya oturmadım.

Otursaydım, yanıma bir ortak bile bulsaydım bu kadar zorlanmazdım.

Bu yolu tek başıma yürümek için kredi borcunun altına girmeyi bile göze aldım.

O yüzden, bu gazeteden kimse kendine pay çıkarmaya kalkmasın.

İşin özü budur, bu kadardır.

Gücünüz, o boş boğazınız, bu şehirde yalnız başına ayakları üstünde durmak için kendini paralayan, mesleğinde iz bırakmak isteyen genç, idealist bir kadına da yetmeyiversin.

Hoş, ben ne söylersem söyleyeyim istediğinizi düşüneceğinizi bilsem de kimse haberlerimden dolayı zan altında kalsın istemem.

Bu yüzden de bu süreci açıklama gereğinde bulundum.

Yani tamamen iyi niyetimden, yanlış anlaşılma olmasın.

Müdürümüz Ömer Aydın Arar ile birlikte İzmit Körfez Mahallesi Yüce Rıfat Sokak girişinde bulunan M Soyer Plazanın 3’üncü katı, no 8’de çayımızı demledik, işimizin başına geçtik.

Yeni Kocaeli, yepyeni bakış açısı, yepyeni vizyonuyla şehrimize hayırlı olsun.

Yolumuz açık, manşetimiz bol olsun!