YAVAN DEMOKRASİ

Dünya demokrasi endekslerinde genel-geçer kabul edilerek demokrasiler dört sınıflandırma ile değerlendiriliyor.
-Tam demokrasi
-Kusurlu demokrasi
-Hibrit demokrasi
-Otoriter rejim
(Ayrıntılarını daha sonra geniş bir şekilde konuşuruz)

Maalesef öncesinde 1876’dan başlayıp 1920’de birinci meclisin açılmasıyla bugünkü şeklinin temelleri atılan Türkiye demokrasisinin bugün gelebildiği nokta hibrit demokrasi.
Yarım adım aşağısı otoriter rejim.

Türkiye’nin bu dönemde uluslararası oluşumlarda birlikte hareket ettiği ülke ABD’nin demokrasisi kusurlu demokrasi.

Yani kusurlu demokrasiye sahip bir ülke hibrit demokrasiye sahip olan ülkelerle çeşitli yol ve yöntemleri kullanarak dünyayı dizayn etmeye çalışıyorlar.

NATO Zirvesi için iki hafta önce Türkiye’ye gelen İzlanda başbakanı Kristrûn Frostadóttir’in ülkesinin demokrasisi ise tam demokrasi.
Araçtan inip külliyeyi gördüğünde etrafına şaşkınlıkla bakan İzlanda başbakanını Türkiye’deki popüler kültür alanında hayranlık duyduğu yönünde genellikle yansıttılar. Aynı şeyi İtalyan başbakanı Giorgia Meloni’nin vücut dilini betimleyerekte yaptılar.

Oysa gerçek şu ki tam demokrasinin hakim olduğu bir ülkenin başbakanı bu şâşaalı binayı neden yapmışlar? diye şaşırmış, doğu kültüründe bildikleri masal kahramanlarının da çıkıp gelebileceğini düşünmüştür, anlamadılar.

İtibar sağlayıcı sanılan binanın belirleyici olarak değerlendirilmediğini bilemediler.

Giorgia Meloni’nin savaşa karşı olduğunu da çok göstermediler. Sosyalist Enternasyonel dönem başkanı İspanyol başbakan Sanchez’in varlığı yok denecek kadar az yansıtıldı. Çünkü düşünceleri aleyhte idi.

Doğal olarak bir silah mezatı gibi, korkarım ki bir savaş hazırlığının ön çalışmalarının yapıldığı NATO zirvesine bizim ülkemizin, Amerika’nın ve İzlanda’nın ve/keza İtalya ve İspanya’nın bakış açıları çok farklı.

Milletçe bunun farkına varmalıyız.

Maalesef ülke demokrasimizin kalitesinin düşüklüğünden çağdaş muassır medeniyetlerde öncü olma felsefemizin çok uzağında kaldığımız aşikar. Savaşa hazırlık aparatı gibiyiz.

Bugün Türkiye’de iktidara eline geçirenler iktidarı kaybetme riskleri ortaya çıkmasın diye akademisyenlerden, sporcular ve sanatçılardan, risk ortaya çıktıktan sonra da başta dokunulmazlığı olmayan belediye başkanlarından başlayarak sonrasında malumumuz olacağı üzere dokunulmazlığı olan milletvekillerinin fezlekelerle dokunulmazlıklarını kaldırarak onların toplumu yönlendirici özelliklerini yok etme çabası ile onları belirleyici siyaset arenasının dışında tutma yönünde hareketli.

Siyasal parti operasyonları da son noktası.

Peki bu yolun sonu nereye gider?

Bu soruyu vatanperver her yurttaşın kendisine sorması gerekir.

Kanaatimce bu yolun sonu demokrasi sınıflandırmalarının en altı olan otoriter rejime gider.

Bilmiyorum belki farkındasınızdır. Dünyanın en mutlu insanları İzlanda gibi tam demokrasi olan ülkelerde en mutsuz insanları da Afganistan gibi otoriter rejimlerin olduğu ülkelerde yaşıyorlar.

Bizim ülkemizde MUTLUYUM diyen yurttaş kaldı mı? Sanmıyorum. Bu tam olarak yoksullukla ilgili de değil.

Her gelişme birbiri ile tam örüntülü.

Açıkcası ne Ekrem İMAMOĞLU davasında ne Fatma KAPLAN HÜRRİYET davasında ne de aynı minvaldeki birçok davada başkanların tutuklanmasını gerektirecek bir unsura bir yurttaş olarak rastlamadığımı söylemek isterim.

Gerçek şu ki;

Siyaset mühendisliği ile her nerede iktidar olmuş ya da iktidara namzet olan kim varsa ve dahil olmak üzere ana muhalefet partisi bile parçalara bölünebiliyor.

Özcümle;
Bizim demokrasimiz ÇOK YAVAN!

Şimdilik bu kadar yine görüşürüz umuduyla.
Hoşça kalın dostça kalın.

*Yavan, Türk Dil Kurumu (TDK) sözlüklerine göre temel olarak "yağı az", "katıksız" veya "tatsız, lezzetsiz"anlamına gelen bir sıfattır.